Youpiedepoepie!

INK ♥ Youp

Youp

Eén van mijn Ink’spirators is toch wel Youpie. Youp van ’t Hek. Youp heeft een persoonlijkheid. Ik houd van mensen met een persoonlijkheid. You either love them or you hate them. Een persoonlijkheid blijft dicht bij zichzelf, durft zich kwetsbaar op te stellen. Is Gordon dan ook een persoonlijkheid? Twijfelgeval.

Al op vrij jonge leeftijd kon ik Youps humor waarderen. Ooh die legendarische Oud & Nieuw-avonden, waarop je dan op mocht blijven tot ‘het zover was’. Voor mij was het ware vuurwerk de oudejaarsconference van Ome ’t Hek.

Er is een korte periode geweest waarin ik hem niet meer zo sterk vond. Ik herinner mij zijn show ‘Prachtige Paprika’s, die stelde mij teleur. Waarom weet ik niet. Er gebeurde gewoon niets – met mij dan. Ook heb ik ‘Flappie‘ jarenlang genegeerd, ik vond het maar luguber. Dat is toch geen liedje, eerder een door muziek ondersteunde gesproken tekst. En waar zijn de verplichte kerstklokken in het gehele ensemble? Nee. Ik was boos op Youp.

Tijdens mijn studententijd werkte ik als gastvrouw verkleed als pinguïn bij Schouwburg Tilburg. Dat was misschien wel de leukste periode tot nu toe. Geweldige club collega’s (vrijwel allemaal student), droomomgeving (want hét theater) en leuke bijkomstigheden. Als gastvrouw/-heer heb je verschillende shifts, waaronder: garderobe, bardienst, infodesk en, de meest fortuinlijke, zaaldienst. Als je zaaldienst had, nam je het boring kaartjes controleren graag voor lief, want je wist wat komen ging. Zaaldienst betekende namelijk ook letterlijk “in de zaal”. Onder het mom van controleren of toch iedereen netjes zijn mobieltje had uitgeschakeld en het signaleren als er iemand onwel werd, woonde je de voorstelling bij. Op de beste plek. Zo heb ik op een nostalgische zondagmiddag nog tussen 400 overenthousiaste peuters het Kabouter Plop-dansje ten uitvoer gebracht. Toegegeven: ik moest afkijken.

Draai een keer in het rond
stamp met je voeten op de grond
zwaai je armen in de lucht
ga nu zitten met een zucht
stap nu rond als een gans
zo gaat de kabouterdans

De aller aller aller gaafste bijkomstigheid van mijn gastvrouwbestaan was echter toch wel het recht op toegang tot de artiestenfoyer. Het is daar waar mijn adoratie voor Youp is wedergekeerd. Ergens dacht ik altijd dat, hoewel ik hem vanwege zijn werk erg waardeer, hij als persoon niet zo aangenaam zou zijn. Die chronische norse uitstraling, dat priemende brilletje, die zure stem.

Schouwburg

Als ik me ooit ergens in heb vergist … Youp staat bekend om zijn ellenlange buigingen, vergezeld van handdoek, na afloop van een show. In werkelijkheid zit hij op zo’n moment in gedachten al in de foyer. Gezellig tussen de studenten, die hij dronken voert middels aanhoudende rondjes bier, ze uitdagend voor een potje pool. Helemaal Youp zijn scene. Zijn toch al niet zo prominent aanwezige kijkers vernauwden zich zienderogen. Van de pret .. En misschien ook wel van de biertjes. Maar wat een toffe peer is dat, daar kun je echt leuk mee aan de lampjes hangen!

Het kan overigens ook een tegengestelde openbaring zijn, zo’n ontmoeting in de artiestenfoyer. Over de dode niets dan goeds, maar Robert Long .. Meine Gute. Dat was nou echt iemand waarvan ik dacht ‘wat een aardige gast’. Ik heb nog nooit iemand zo bot horen uitvallen over een tosti. Denk dat het hem te long duurde.

Mijn bier & pool-momentjes met Youp behoren inmiddels helaas tot een ver verleden. De laatste keer dat ik hem zag was in Carré, daar waar hij hoort. Ik pinkte een traantje weg; de Koninklijke ambiance, de snedige anekdotes van mijn in ere herstelde held en de melancholische gedachten aan weleer in de a’foyer.

Gelukkig kan ik mij verzekeren van mijn wekelijkse portie Ink’spiratie, want Hekje schrijft columns voor het NRC. Zo ook vandaag, LEES MAAR. Ik giet vanavond een glas witte wijn over mijn hoofd als eerbetoon. Al vraag ik mij af of hij zelf nog weet wat hij geschreven heeft. Cheers, op Opa Youp!