Ooooommmmmm …

INK ♥ Yoga

cropped-yoga-cute.gif
Wat is dat toch met mij en sport? Behalve dan dat ‘het’ er vooral niet is. Daar breek ik nu al jaren, zonder veel resultaat overigens, mijn hoofd over. In mijn beleving bestaan er grofweg 4 typen sporters: manisch, emo, profi en autistisch. En de niet-sporter, maar dat is dus geen sporter.

Sporters Typologie 


tta479-little_soldier_cymbals__10055_large_large_largeDe manische sporter staat trouw iedere ochtend voor dag en dauw op om ‘héérlijk de dag te beginnen’ met een jogging sessie. Weer of geen weer. Bij thuiskomst wordt met een tevreden grijns op het gezicht een homemade super food smoothie achterover getikt. Geen druppel zweet te bekennen uiteraard, want hé, ‘we zijn in topconditie!’ De contente blik beklijft de hele dag. Een jongleur, altijd alle balletjes hoog. Doet denken aan een tinnen opwindsoldaatje. Zo een die met stoïcijnse blik onophoudelijk met bekkens rammelt. Dat gaat lange tijd zo door, totdat het eens zo dappere strijdertje omvalt en uitgekletterd is. 

Sport wordt door de emo sporter als uitlaatklep gebruikt. Om zich af te reageren. Bij boosheid, verdriet, frustratie. Even lekker stoom afblazen en gedachten op nul. Wat ik met eten heb, zeg maar .. Dit type vind je doorgaans rood aangelopen en hijgend als een paard op een loopband, zichzelf voorbij rennend. Zo iemand waarvan je stiekem hoopt dat ‘ie van de band af rolt in al zijn fanatisme. Of dat de neurotisch slingerende boksbal hèm een keer een flinke oplawaai verkoopt in plaats van andersom.

De profi sporter is gepassioneerd en gezegend met een ijzeren discipline. Sport is veel meer dan een hobby en een healthy way of living. Het is een deel van de persoonlijkheid, het episch centrum van het bestaan. Hier draait alles om. Veel andere dingen worden er voor gelaten. De prof duikt er lekker vroeg in, bedankt volmondig voor een biertje en zet sociale contacten op een lager pitje.

Dan is daar nog de autistische sporter. Tot dit spectrum behoor ik. Althans: feitelijk ben ik een niet-sporter, maar àls ik sport, doe ik dat autistisch. Zo is het voor mij lastig me in te leven in andere (lees: wél) sporters, is mijn sportieve interesse eenzijdig en overdadig, kan er werkelijk niets (qua andere sport) naast bestaan, zijn mijn bewegingen houterig en is mijn motoriek onhandig.

Sportcarrière

ClumsyLetterlijk van alles heb ik geprobeerd. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik ben er op of aan geweest: klassiek ballet, hockey, tennis, streetdance, turnen, tapdansen, golf, zeilen, surfen, pilates, tae bo, paardrijden, mountainbiken, darten, bootcamp, joggen, fitness, yoga. Iedere nieuwe sportcarrière begon op een Blauwe Maandag. En eindigde daar vervolgens ook. Veni, Vidi, Non Vici.

Het gekke is dat het allemaal wel iets had, iets leuks wel ook. Hoe komt het dan dat sport nog steeds niet ‘mijn ding’ is? Sowieso alles met een competitie-element valt af. Ik sport immers voor mijn plezier. Oh nee… Teamsport of lesjes op vaste tijden, ook no go, te veel verplichting. Verder heeft mijn sportief autisme door de jaren heen ook weinig motiverend gewerkt.

Zo drukte ik binnen 2 jaar een punt in eigen goal met hockey, bezorgde mijn losgelaten tapijzer de choreograaf een blauw oog, wierp hengst Popov me tijdens les 1 van zijn rug en mocht ik de 9 overgebleven lessen in mijn eentje op een shitlander door de manege sjokken en kwam ik erachter dat een weekje surfkamp wel erg lang duurt als je je zeil niet uit het water gehesen krijgt.

Yoga

Momenteel zit ik (weer eens) in mijn yogafase. Geheel in lijn der verwachting heb ik me hier vol overgave op gestort. “Yogi” is my middle name. Dat is belangrijk, een sense of belonging. Ik laat me in mijn practices niet beperken in tijd of plaats. Via een Groupon-aanbieding kan ik terecht bij YogaPoint, bij YogaMoves hoef ik maar met m’n Starterabonnement te zwaaien en voor thuis heb ik een Yoga Basics DVD. De fluoriserend gele NIKE mat is mijn tweede thuis. Dat is het eerste wat je doet tijdens een practice, ‘thuiskomen op de mat’, om daarna het beste op origamisch gebied uit jezelf te halen als mogelijk. Sceptici die denken dat yoga geen sport is, daag ik van harte uit om 1.5 uur een power-variant te doen 

Een paar keer is het me gelukt om — hoewel onder lichte dwang — een vriendin mee in de houding te krijgen. Niet dat ik niet alleen durf hoor, samen is gewoon gezelliger. Iets té gezellig, zo bleek. Yoga kent zo hier en daar nogal wat eigenaardige bijverschijnselen waardoor je als vriendinnenkoppel niet bestand bent tegen de slappe lach.

Een Ashtanga-les opent bijvoorbeeld met het gezamenlijk opzeggen van een mantra: “Ooooooommmmmmm, ik buig voor de Lotusvoeten van mijn grootse leraar, die mijn ware zelf onthult en mijn geluk doet ontwaken … Ooooommmmmm” (vrij vertaald uit het Nagarisch). Dan is daar de Ujjayi breath die de zaal vult met rochel-, ruis- en overige astmageluiden.

Toch denk ik dat ik dit minder irritant vind dan de uitstoten tijdens Savasana. Theoretisch gezien zou dit mijn favoriete houding moeten zijn. Je doet verplicht een microtukje met als doel ‘alles loslaten’. In de praktijk is het echter een zware beproeving voor me. Onder mijn mede-yogi zijn er bij die het ‘loslaten’-credo mij iets te letterlijk nemen. Als ware zij in een diepe slaap verzonken, begint het mouth breathing. Bah, bah en nog eens bah! Maar het aller-, aller-, allerergste is het wanneer iemand — want oeps ik ben zó ontspannen — ongegeneerd een scheet laat.

En zo komt het dat ik vaker dan me lief is de studio in volle staat van alertheid verlaat in plaats van in gewenste full relaxation.

Ooohhmmm

Een andere bijkomstigheid van yoga is dat je je op alle mogelijke manieren bewust wordt van je lichaam. En ongevraagd ook van dat van anderen. Je moet niet vreemd opkijken als je andermans voet onder je neus krijgt en de gedachte aan jouw kont in het gezicht van de achterbuuf moet je kunnen blokken. Het is een intiem gedoetje. Erg intiem soms … 

Dinsdag vertrok ik weer vol goede moed richting Oude Gracht (de Groupon-versie). Mijn yogamatje had er ook zin in. Vrolijk stak het in opgerold ornaat boven mijn sporttas uit. Ik was er klaar voor, gewassen ende geschoren. Ik verwachtte Marije als docent, maar we kregen Peter. Het ‘ik ben net terug van 1.5 jaar backpacken door India, Nepal & Tibet alwaar ik mijn yogadiploma gehaald heb op een berg in een oranje gewaad, mijn gitaar heb ik helaas daar moeten laten maar als je goed kijkt zie je nog de restanten van mijn dreadlocks’-type. Best om aan te gluren. WOW

En alsof het yoga-avontuur tot dan toe al niet ongemakkelijk genoeg voor me was geweest, meende Peter er nog een schepje bovenop te moeten doen. Uitgerekend in de brugpose (Google maar even) kwam hij me corrigeren…Kamasutra, eat your ♥ out!

Wie weet is yoga dan toch ‘mijn ding’ .. Ooommm .. Namasté!

 Adelle kronkel

 

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Ooooommmmmm …

  1. Pingback: Poepen in het stadspark: feeling strong! | INK'spiratie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s