De avonturen van een klapprof

INK Fireball

publiek2

Sinds vorige week is er een nieuwe bezigheidstherapie toegevoegd aan mijn portfolio. Ik ben nu namelijk ook publieksprofessional. Oftewel: betaald klapvee.

Soms komt het voor, zeker bij de wat grotere (live) shows, dat de zaal niet helemaal gevuld is. Je kunt je voorstellen dat een halflege zaal geen optimaal plaatje oplevert. In zo’n geval wordt een castingbureau ingeschakeld.

Ik sta al jaren ingeschreven. Dit stamt nog uit de tijd dat ik daadwerkelijk dacht ooit nog door te breken – maakte niet uit waarmee. Die tijd en de daarbij behorende droom is inmiddels wel vervlogen. Het heeft even geduurd, maar ik zie de realiteit onder ogen. Het (jonge) getalenteerde grut popt aan alle kanten up. Het Pop Up Grut op een Pop Up Podium in een Pop Up Studio in deze Pop Up Wereld.  Ik vraag me werkelijk af of er nog één kind in Nederland te vinden is dat niet aan een talentenjacht heeft meegedaan. Al dan niet gedwongen door in zichzelf teleurgestelde ouders.

Vroeger had je Hennie Huisman met de Mini Playback Show .. Ooohh.. wat had ik daar graag aan mee willen doen. Waarom heb ik dat eigenlijk niet gedaan? Te ‘ver van mijn bed show’, denk ik nu. En een ietsiepietsie chicken ;-)

Goed. Ik ben dus na dik 15 jaar benaderd door het bureautje en zit nu voor een appel en een ei op de achterste rij. De opname vindt plaats in het Efteling Theater. Dubbel feest, want ik heb bij de Efteling gewerkt – tot groot verdriet van mijn kleine nichtje niet als ‘mevrouw die op de startknop van de Python drukt’. Vertrouwd terrein dus.

Op het boekingsformulier – je mag best weten van mijn inwendige vreugdemomentje toen ik de mail ontving met als titel ‘wij willen u graag boeken’ .. ik ben geboekt! Wij boeken, u boekt, u zult mij boeken – staat dat ik stipt om 15 uur word verwacht. Het zal tot 19 uur duren.

jb2Een hele zit, dat wel, maar ik zie het puur als een nieuwe ervaring. Hoe suf kan het helemaal zijn? Of ik nou thuis in een flanellen pinguïn pyjama (bij wijze van spreken!) op de bank hang of in een comfortabele roodpluchen theaterstoel zit. In de schijnwerpers. Omringd door BN-ers. Ja, ik heb de goede keuze gemaakt.

Althans, zo dacht ik tot en met het moment van parkeren. Ik moet me melden bij kassa 16. Of 19. Daar wil ik vanaf zijn. Allebei niet te vinden. Niet getreurd, zoals gezegd is de Efteling voor mij bekend terrein, dus ik kan dat Theater makkelijk vinden. En och kijk, een hele meute randdebielen hobbelt net die kant op .. Kan niet missen, daar ergens zal ik me moeten melden.

Eenmaal de hoek om stuit ik op een nog grotere groep randdebielen, ik ben nog steeds goed. De entreepoorten, die leiden tot de ingang van het Park om bij het Theater te komen, zijn nog niet open. En het is koouuuuddd, brrrr .. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik het de hele winter niet zo koud heb gehad. Wat een snedig windje.

‘Sjongejonge ..’ Daar begint mijn Inner Mokker al. ‘Lekker geregeld, wie laat zijn gasten nu zo lang in de kou staan’. Ook valt het me op dat iedereen, maar dan ook iedereen, met een printje staat te wapperen. ‘Oh God. Ik heb geen printje. Wat dan? Wat had ik moeten uitprinten? Mijn boekingsbevestiging.. Heb ik nergens zien staan. Adem in, adem uit. Je bent een piramide Ink, laat het van je afglijden.’ Sure.

De lichte irritatie blijft niet onopgemerkt en de Belg achter mij meent deze nog wat verder te intensiveren. Allé, hij was hier vorige week ook (hoezo, heb je geen leven ofzo?) en weet me te vertellen dat de poorten niet voor klokslag 15 uur opengaan. Het is kwart voor. Grumpf, ik ben ook eens op tijd. Ow en voordringen, de Belg voorziet me van nog meer ongevraagde inside info, wordt afgestraft met achteraan in de rij. Waar in hemelsnaam ben ik beland? 

efteling_theater_001_1920_q10Eindelijk binnen. De jammerlijke winter experience zal weldra vergeten zijn. Nu kan het feest beginnen. Lekker kopje warme koffie, een hartelijk welkom. Maar nee. Ik hoef mij als ingehuurde klapprof niets in mijn hoofd te halen. Gewoon achteraan sluiten in de rij voor (betaalde) koffie – ze voeren er beter eenzelfde wachtrijsysteem door als bij de populaire attracties hartje zomer – en een tientje neertellen voor een uitrijkaart. ‘Oooow, wat vervelend, dat hadden ze u niet doorgegeven?’ Nee, niet doorgegeven, nee. Voor alleen een appel was ik niet komen opdraven. Daar gaat m’n ei.

Zacht gefluisterde note to self: piramide Ink, een piramide! Dit is een hele belevenis.

Een tweede lichtpuntje in de belevenis dient zich aan als eindelijk ook degenen zonder gekleurde kaartjes (lees: opvulling) de studio mogen betreden. Wauw. Ja zie je, daar doe ik het allemaal voor. Ik word ondergedompeld in een warm bad bij de aanblik van het gezellige decor. De theaterzaal an sich is al een oase aan knussigheid. Bon!

Nu begint mijn echte job: stil zitten, mond houden, ‘mooi wezen’ en klappen. Nadat ik eerst 56 identieke foto’s van het decor heb gemaakt, neem ik eens de moeite om de zaal rond te kijken. Intussen ben ik verder gedegradeerd van front naar side view en zit aan het gangpad naast een technische stellage gepropt.

Nu weet ik dus zeker dat ik nooit in beeld zal komen. Teleurstelling maakt zich van me meester. Eén voordeel: ik kan wel gewoon m’n bril opzetten en dus ook daadwerkelijk iets van de show meepikken. Het vak naast mij is volledig gereserveerd voor de aanhang van het Rosenberg Trio. Ik waan me veilig.

“Hallo hallo, welkom dames en heren”, galmt een stem door de zaal. “Eens even kijken hoe het met de handjes gesteld is.” OMG! Daar is hij. De Publieksopwarmer. De Panda van de Mediawereld. Op uitsterven na dood. Sterker nog: ik denk dat we er in Nederland (nog) maar één van hebben. Hij zwierde al met zijn draaiboek toen ik nog stage liep bij Endemol. En toen was ik nog niet eens ingeschreven bij het casting bureautje ;-) Op zijn commando “word je uitzinnig”, “klap je of je ADHD hebt” en/ of “fluit je tot je lippen tintelen”. En dit zijn quotes.

Zelfs als het vee aanmerkelijk verslapt bij act 6 (van de 9) geeft de herder niet op. Om het vee een boost te geven, wordt de opname tijdelijk stil gelegd en mag (lees: moet) er gedanst worden. Op Fireball. Tetetetteteteeehhhh….Ppprrrrrrr .. Deze onvoorziene situatie bezorgt me het nodige ongemak. 

https://youtu.be/If27FnxvjZA

Het merendeel van de randdebielen is al opgestaan en zwaait ‘olijk’ en vooral onritmisch de armen op het nummer mee. Naast mij staat Nel. Nel is zuur. Iedere keer als ik haar kant op kijk, kan ik mij verzekeren van een norse blik. Geen idee wat ik Nel heb aangedaan. In gedachten vorm ik met mijn armen en handen de punt van een piramide boven mijn hoofd. In werkelijkheid dein ik gedwee mee.

Als getroffen door de bliksem, krijgt Nel een opleving. Ze neemt een aanloopje met beide armen en gooit ze vervolgens volledig gestrekt naar links. Het ziet eruit of ze zijwaarts van een duikplank springt. Links .. daar sta ik. Ik weet echt niet wat ik Nel ooit heb aangedaan.. maar ineens is alles donker

— APPLAUS! —

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s