Poepen in het stadspark: feeling strong!

INK de Broekriem 

squat

Een tijdje geleden stuitte ik op een interessant gegeven: de Broekriem. Dit is een initiatief om hoogopgeleide starters en inbetween-jobbers te inspireren en in beweging te zetten middels een activiteitenplatform dat ontmoetingen tussen collega baanzoekers faciliteert.

Een kracht is dat de workshops plaatsvinden en petit comité, wat helaas – zo heeft de ervaring geleerd – ook betekent dat je vaak achter het net vist met inschrijven. Zodoende verhief ik het met haviksogen in de gaten houden van binnenkomende mails van deze stichting tot een sport. Gelukkig heeft één of andere Slimpie bedacht om de automatische versturing een uurtje of 2 na middernacht te laten plaatsvinden. Maakt niet uit, ik blijf wel wakker. En dus: pats! ‘De Broekriem heeft een nieuw interessant event voor u.’ Slaperig en (nacht)blind op de groene button ‘deelnemen’ geklikt. Zo, nu was ik vast en zeker verzekerd van een plekje, ik kon mijn hoofd tevree neerleggen.

’s Ochtends zag ik de bevestigingsmail: hartelijk dank voor uw inschrijving voor de Boo(s)tcamp. Deze vindt vrijdag plaats van 09.30 – 13.30 uur. Wat?! Bootcamp .. een halve dag .. Alle andere events die ik voorbij had zien komen behelsden iets van sollicitatievaardigheden, uurtje ongeveer. ‘Kom in sportkledij, we gaan ons eens lekker fysiek en mentaal resetten.’ OMG, dat had ik weer (lees ook mijn eerdere blog over mijn ‘liefde’ voor sport).

Na lang wikken en wegen of ik me niet alsnog zou afmelden (dat kon tot een uur van tevoren), toch maar besloten om te gaan. Het was lekker weer en ach, je weet nooit wat zoiets je brengt. Terugkrabbelen is voor mietjes.

Dus daar stond ik gisteren in mijn sport-outfitje en goede gedrag onderaan de roltrap bij Hoog Catharijne te wachten op de rest van ‘mijn clubje’. Niemand. Beter, ik heb mijn best gedaan, dan kan ik nu met goed fatsoen rechtsomkeer en doe ik of deze intentie nooit bestaan heeft. “Hoooo-hoooiiiii, jij komt voor de Boostcamp?” Kak! Ik wilde nog ontkennend reageren op deze vraag, maar enige realiteitszin maakte zich haastig van mij meester. Die spuuglelijke veel te witte Asics verrieden me overduidelijk. Alsook de ongemakkelijke wachthouding onderaan een doorgaans doorstomende meute bij de roltrap. “Klopt”. “Leuk, leuk, leuk, leuk, wat goed dat je er bent!”, kraaide het overenthousiaste jonge hockeystudentje. “We wachten nog even op de rest. Tja, helaas hebben zich heel wat mensen afgemeld, onze sportieve events zijn toch wat minder in trek, hahahahahahahahaha.” Grrr ..

Het studentje verklapte vooral benieuwd te zijn naar de heer F. Want zoooo’n geestige naam, dat moest wel een alias zijn, of op zijn minst een heel geestig type. In het kader van privacy ben ik niet gemachtigd de namen van mijn mede-deelnemers te publiceren, maar ik zal een hint geven. Wiki beschrijft F. als volgt: 

Een F. is de benaming voor een schijfje dat gratis bij de chips van Smiths zat. Op de F. werden verschillende stripfiguren afgebeeld, waaronder ook de personages uit de Looney Tunes. In België en Nederland werd de F. voor het eerst geïntroduceerd in 1995, waarna er een ware rage ontstond. Vooral bij kinderen van de basisschoolleeftijd was de F. om te verzamelen en onderling te ruilen erg populair. Ook werden met de F. verschillende spelletjes gespeeld; deze werden zowel door de fabrikant als de kinderen zelf verzonnen en meestal was het doel hiervan het winnen van andermans F”s.

FullSizeRender (1)En als je het over de duvel hebt, daar meldde zich F. en stelde zich ook als zodanig voor. Geen alias dus. Restte er nog 1 andere optie: geestig type. En wat een geestig type indeed. Stel je een kruising voor tussen Roald Dahl’s GVR en één van de 7 hulpjes van Sneeuwwitje: Dopey. F. begon direct een verhaal af te steken. Hij had expres geen sportkleding aangetrokken. Hij was met de trein gekomen, dus ja …. Bovendien kon hij volgens eigen zeggen ook prima bewegen in zijn ‘gewone’ kleren. ‘Gewone’ kleren die in mijn ogen verdacht veel weg hadden van een hiking-ensemble. Spoedig arriveerden ook de overige 2 (!) deelnemers: een punkmeisje en een meubelmakende gay. Yep, dit werd toch nog leuk, leuk, leuk, leuk, leuk!

Eén van de oefeningen tijdens de bootcamp was het in squat zitten tegen een boom, 3 minuten lang! Uiteraard ‘koos’ ik de boom het dichtst bij de in volle gang zijnde werkzaamheden aan de singel. En waar werkzaamheden zijn, zijn bouwvakkers. “Hé vrouwke! Zitte gij soms te poepen? Mwuhaha”. Ik kon het hem niet eens kwalijk nemen, want zo zag het er vast uit. Weg focus. De Asics gingen eerst .. toen volgde de rest en daar lag ik dus, en plein public, middenin het drukke stadspark, voor het oog van de bouwvakkers, op mijn gat. Dat waren geen 3 minuten kan ik je verklappen. F. kwam er overigens ook niet bekaaid vanaf; hij had zich tijdens de oefening verwond aan de schors van de boom. Met een verbeten gezicht en zijn hand jammerend naar voren gestoken vroeg hij het hockeymeisje om een EHBO-kit. Zijn lelijke schaafwond vereiste onmiddellijke verzorging.

Een volgende oefening deed je in tweetallen. De één moest zo snel mogelijk proberen vooruit te komen, terwijl de ander je van achteren tegenhield. F. vormde een komisch duo met de meubelmakende gay. Oh, God zij geprezen voor dat beeld, wat ik voor altijd op mijn netvlies zal hebben en waarvan ik nu al weet dat ik het te pas en te onpas zal oproepen als ik een opkikkertje nodig heb. Man, man, man. Hilarischer dan dat krijg je ze niet. De gay maakt niet alleen meubels, maar was ook – naar voortschrijdend inzicht – een bloedfanatieke sporter. F., van nature al niet erg daadkrachtig aangelegd, had tot overmaat van ramp nu ook nog met zijn verwonding te kampen. Gevolg: F. werd als een lappenpop door hengst gay achter zich aan over dat grasveld getrokken. F.’s kaki afritsbroek helemaal groen. Nou verdenk ik F. ervan ook van de mannenliefde te zijn, dus dat verklaarde zijn glinsterogen na afloop van de oefening, zijn verwonding en bevuilde kledij geheel negerend.

Na nog wat touwgetrokken te hebben, was het tijd voor het mentale boosting-gedeelte van de workshop. Zuur riekend namen we plaats in een zaaltje waar ons werd verteld over de werking van het reptielenbrein en mochten we een top 3 ‘belemmerende gedachten’ opstellen. Ik had een top 20.  Er werd een metaforisch filmpje vertoond met voorbij razende auto’s als je gedachten en de keuze om niet in te stappen maar gewoon eens vanaf de berm toe te kijken:

Na de legendarische uitspraak van F. naar aanleiding van dit filmpje dat hij ook wel eens aan yoga had gedaan, maar er klaar mee was omdat hij zijn wangen lekker moest laten hangen, wist ik het zeker: ik ben fan van F.! Een idool en blauwe billen rijker keerde ik huiswaarts.

Ik had haast, want een uurtje later stond de volgende afspraak alweer gepland en ik moest nog douchen en wat eten. ‘Miaauuuwww’. Ach, mijn schattige vriendinnetje buurkatje Fien stond met haar neus tegen de raam geplakt. Dit betekent dat ze geaaid wil worden, wist ik inmiddels. Ik ben de beroerdste niet, bovendien ben ik dol op de Fien! Ik zwaai de voordeur open en pak haar op.

Niet veel later komt er een vreemd figuur mijn richting op gewandeld. Dat kan natuurlijk, er lopen dagelijks zoveel (vreemde) figuren door de straat. Maar soms weet je het gewoon. Dit was zo’n moment. Ik voelde aan m’n water dat hij me zou gaan aanspreken. Hè gadverdamme, daar had ik nu al helemaal geen zin in! En ja hoor, de winnaar van de Piet Veerman look-a-like contest hield halt. “Is dat jouw katje?”. “Nee … ” Zo. Een concreet antwoord op een concrete vraag en nu wegwezen. “Woon je hier allang? En och, zijn dat kinderschoentjes?” Hij knikte de hal in waar ik net mijn Asics had uitgeschopt.

a4De pech wilde dat ik vlak daarvoor, tijdens het mentale gedeelte van de workshop, een oefening had gedaan waarin we het A-4tje met onze belemmerende gedachten voor ons gezicht moesten houden. “En? Kun je zo met me communiceren?” had het hockeymeisje gevraagd. “En me helpen als ik dat nodig heb?” Nee, was het voor de hand liggende antwoord, want de belemmerende gedachten zitten in de weg. “Leg het papier nu eens op je schoot. Kun je nu met me communiceren? En me helpen?” Jajajajajajaja …  Dus tijdens de tete-a-tete met Piet lag mijn A-4 spreekwoordelijk nog op schoot. Ik was opengesteld en ging aldus een verdere conversatie aan.

Piet woont om de hoek, drie deuren verder, al 27 jaar. Daar waar de tuinstoel altijd buiten staat. Wat raar dat ik die nog nooit gezien had. “Ja”, zwijmelde hij verder .. “hier (mijn huis dus ..) woonde vroeger een goede vriend van mij. Hij was Joegoslaaf en was getrouwd met een Servische. Toen daar de oorlog in de jaren ’90 uitbrak, brak hier ook de oorlog uit.” Ik mompelde iets van “oh, dat verklaart misschien waarom ik me hier de eerste 2.5 jaar niet senang heb gevoeld”, maar Piet mijmerde verder.

“De vrouw woont hier nog steeds in de buurt en werkt bij RTV Utrecht.” “Oh, ze zijn dus uiteindelijk uit elkaar gegaan?” bevestigde ik mijn bewust actieve luistergedrag. “Nee nee, hij heeft zich door zijn buik geschoten.” Stoïcijns streelde ik Fien nog steeds over haar rugje. Ik werd onpasselijk. “Hier? In mijn huis?” “Nee joh! Bij haar op d’r werk. En nou ik er toch ben, zou ik eens binnen mogen kijken, ik heb hier toch zoveel mooie herinneringen.” “Liever niet”, ik zette Fien neer en sloot de deur voor Piet zijn neus.

Ook nog te laat voor mijn volgende afspraak. Dan maar niet buiten mijn comfort zone; dat A-4 zit inmiddels weer onafscheidelijk tegen mijn neus aan geplakt! Ik en mijn belemmerende gedachten zijn één. Bij deze vervang ik ‘belemmerend’ overigens door ‘beschermend’. Feeling strong!

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Poepen in het stadspark: feeling strong!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s